Uw browser is verouderd. Met deze browser is het mogelijk dat de website (gedeeltelijk) niet goed werkt of wordt weergegeven. Voor een optimale beleving kunt u deze website het beste bekijken in Google Chrome of Firefox

Voor wie

KRIJG UW BEWEGINGSVRIJHEID TERUG!

Denkt u ook wel eens “Ik heb vroeger veel bewogen maar dat lukt me nu niet meer.” of “Als ik zo op de grond moet zitten, dan kom ik echt niet meer overeind.” Of misschien bent u soms wel eens bang om te vallen. Herkent u dit ook? Doe dan mee!

Blijven bewegen is voor iedereen hartstikke goed. U verbrandt niet alleen calorieën, maar u voelt zich fitter en soepeler en dat geeft voldoening. In een cursus van 6 weken beloven wij u dat u veel meer bewegingsvrijheid ervaart dan vóór de cursus. U bent weer in staat fysiek dingen te doen, waar van u dacht deze niet meer te kunnen. Ook helpen wij u weer meer souplesse terug te krijgen.

Hieronder leest u ter inspiratie de ervaringen van twee eerdere deelnemers aan ZekerBewegen.

Het verhaal van Gerda (72 jaar) uit Zoetermeer:
We hebben vanuit onze woonkamer mooi uitzicht op het veldje van onze flat. Ik zit graag op mijn stoel bij het raam terwijl mijn man TV zit te kijken. Op het veldje spelen kinderen, laten mensen hun hond uit of wandelen jonge moeders met een kinderwagen. Ik kan er uren naar kijken.

Zelf kom ik nooit bij het veldje. Dan zou ik over de galerij naar de lift moeten lopen en dan benden om de flat heen moeten gaan. Daar is wel een verhard pad, maar ik loop er niet graag over. Je kunt er makkelijk vallen, zeker wanneer mensen je voorbij willen. Dan lig ik daar straks in de bosjes langs het pad en kan ik niet meer overeind komen. Of erger nog: breek ik mijn heup. Ik weet precies hoe dat voelt, want ik heb al een keer mijn pols gebroken bij zo’n valpartij. En het is echt iets voor mij om dat nog een keer te doen. Nee, ik kijk wel gewoon vanachter het raam naar het veldje.

Thuis kan ik nog prima uit de voeten. Daar voel ik me veilig, en loop ik best veel op en neer tussen de keuken en de kamer, of van de kamer naar de logeerkamer. In de logeerkamer ligt een puzzel van 2000 stukjes van het Vaticaan. Ik ben al een heel eind.

Vroeger was ik gek op wandelen. Toen mijn man nog gezond was en ik nog nooit wat gebroken had gingen we iedere week wel een paar keer een uurtje naar buiten. Nu kom ik sowieso nog maar weinig buiten. De boodschappen worden wekelijks door onze dochter gebracht en heel af en toe komt mijn zoon mijn man en mij halen om met de auto naar zijn huis te gaan. Daar kunnen we dan bij mooi weer in de tuin zitten.

Ik zou het wel leuk vinden om meer naar buiten te gaan, maar het risico van een val houdt mij tegen. Mijn buurvrouw weet dat, en heeft me een paar weken geleden opgegeven voor de cursus ZekerBewegen. We zijn er samen nu drie keer naar toe geweest, en ik had er echt helemaal geen verwachtingen van maar ik heb nu al het gevoel dat ik me zekerder voel. 

Wat me heel veel vertrouwen geeft is alleen al het feit dat ik niet de enige ben met deze angst voor vallen. Er zaten mensen bij de groep die een stuk jonger zijn dan ik. Met elkaar hebben we een hoop lol, en leren we beter in balans te staan, ontspannen te zijn als we onze balans verliezen en vooral niet te verkrampen als we bang zijn om te vallen.

Mijn buurvrouw en ik hebben nog vijf lessen te gaan maar ik weet bijna zeker dat ik dit jaar gewoon een keer zelf naar het veldje achter onze flat ga om vanaf daar op een bankje te genieten van de spelende kinderen. Ik heb meer vertrouwen, durf me meer te bewegen. Sterker nog: ik heb er zelfs zin in. 


Het verhaal van Peter (60 jaar) uit Nieuwegein:
“We worden oud, Peet” zei mijn vrouw Tini deze zomer tegen mij. “Vroeger hadden we nog energie om allerlei dingen te doen, maar nu komen we haast het huis niet meer uit.” En daar heeft ze helemaal gelijk in. Zonder het eigenlijk in de gaten te hebben, zijn we gewoon steeds minder gaan ondernemen. We voelen ons ook gewoon heel lekker en veilig in ons eigen huis, dus ja: waarom het gevaar opzoeken?

We gaan nog wel regelmatig naar onze caravan in Lochem. Maar waar we vroeger nog wel eens gingen wandelen door de bossen, zitten we nu eigenlijk de hele dag voor de caravan. Vorig jaar ben ik een keer heel hard gevallen tijdens een wandeling, en hoewel ik niets gebroken bleek te hebben, kon ik niet zelfstandig overeind komen. Ook mijn vrouw –die heel erg geschrokken was– kreeg mij niet overeind. Gelukkig kwam er een jong stel langslopen die mij hebben geholpen.

Sindsdien zijn we nooit meer de bossen in gegaan, en ik denk dat dat heel verstandig is. Wat we wel merken is dat we –omdat we niet veel meer lopen– we nog wat kilo’s zwaarder zijn geworden, en de dokter vond ons al te dik, ook toen we wel nog wandelden.

We genieten er wel heel erg van als we bij onze caravan zijn, maar vooral ik mis het bewegen af en toe wel. Mijn vrouw vind het heerlijk om gewoon de hele dag te zitten met haar tijdschriften en haar breiwerkjes. Ze maakt de mooiste dingen voor onze kinderen. Zelf ga ik dan af en toe een klein rondje lopen over de camping, even de mensen goedendag zeggen en toch even mijn benen strekken. Maar in mijn eentje wil ik ook niet uit het zicht van mensen raken. Dat lijkt me gewoon niet verstandig.

We voelen ons ook steeds minder prettig in drukke winkelstraten. Je kunt daar niet echt lekker uit de voeten, en heel regelmatig krijg je een onbedoelde duw van een voorbijganger. Vooral mijn vrouw durft eigenlijk niet meer te gaan winkelen in de stad. Natuurlijk kun je ook veel spullen kopen via internet, maar om heel eerlijk te zijn vind ik dat af en toe wel lastig. We hebben ook geen creditcard of aidiel of zo. En ik weet ook nooit zo goed welke websites je nu kunt vertrouwen en welke niet

Op zaterdag het centrum van Nieuwegein in om te winkelen doen we sowieso niet meer, maar sinds ik ontslagen ben en niet meer werk, gaan we af en toe op rustigere momenten naar de winkels. Echt fijn vinden we dat toch niet. Ik ben ook altijd blij als we weer veilig thuis zijn.

Onze kinderen vinden dat we veel te weinig buiten komen. We hebben daar ook best wel vaak ruzie over gehad met ze. En ze bedoelen het vast goed hoor, wanneer ze ons weer eens  proberen mee te nemen naar een museum of het park. Maar zij zijn jong hé, dus ze begrijpen nog niet dat als je ouder wordt (en iets zwaarder wordt) dat het steeds lastiger is om je vrij te bewegen. En dat er maar iets hoeft te gebeuren of je ligt op de grond en met een beetje pech breek je dan ook nog wat.

Ze hebben ons een aantal weken geleden opgegeven voor de cursus ZekerBewegen. Daar waren wij het dus helemaal niet meer eens. Maar goed, mijn vrouw heeft er uiteindelijk toch aan toegegeven, en toen ben ik natuurlijk ook meegegaan. Ik laat haar niet alleen. We zijn nu drie keer geweest, en ik moet eerlijk zeggen: we zijn blij dat we eraan begonnen zijn. Het is een hele leuke groep, en wij zijn dan weliswaar de jongste, maar als je ziet wat sommige oudjes nog kunnen en durven doen.

We hebben met vijf anderen uit de groep afgesproken volgende week een stukje te gaan lopen op het Noorderveld. Daar zijn we al jaren niet meer geweest. En mocht ik dan onverhoopt toch vallen, heb ik nu al geleerd hoe ik zelfstandig overeind kan komen. Fluitje van een cent eigenlijk.

Vorige week hebben we onze laatste les van ZekerBewegen gehad. “We zijn nog harstikke jong” zei mijn vrouw tegen mij “en we gaan samen heerlijk oud worden”.